Alweer 12 1/2 jaar

Afgelopen maandag was ik alweer 12 1/2 jaar in dienst. Best een vreemde situatie zo kort nadat de helft van mijn collega's te horen heeft gekregen dat ze binnenkort moeten vertrekken. Toch zijn ze zo lief geweest om mij gisteren/dinsdag in het zonnetje te zetten. Toen ik om 9.00 uur het kantoor binnen liep zag ik gelijk dat mijn kantoor helemaal was versierd met vlaggetjes en ballonnen. Daarnaast stond er een fles Prosecco, een schaaltje nootjes en een schaaltje zoutjes op mijn bureau. Wat hen betreft was er dus gewoon iets te vieren. Even later kreeg ik ook nog een tasje met daarin een lieve kaart en 2 bonnen om heerlijk een keer (of twee) Sushi te gaan eten.
Zo super, super lief van de meiden (en Ramon).

Mijn bazen voelden zich wat meer bezwaard om er uitgebreid aandacht aan te besteden. Zij voelden zich behoorlijk ongemakkelijk en hadden wat moeite met de situatie. En kreeg een andere collega (die overigens ook mag blijven) vorig jaar bij haar 12 1/2 jarig jubileum nog een reisje Disney voor het hele gezin cadeau, moest ik het doen met een bos bloemen. Nu begrijp ik best dat ze niet groots kunnen uitpakken, maar een kleine attentie, omdat ik mij al die jaren al voor ze heb ingezet en zo goed als nooit ziek ben, was wel leuk geweest.

Toch heb ik een super leuke dag gehad, want nadat we in de ochtend heerlijk aan het gebak hadden gezeten, hebben we om 16.00 uur de fles Prosecco opengetrokken en hebben we geproost op de volgende 12 1/2 jaar. Onder het genot van het glaasje en een nootje kwam spontaan het idee om na werktijd alvast een van de bonnen op te gaan maken en lekker met z'n drieen Sushi te gaan eten. En na allemaal even het thuisfront te hebben ingelicht zijn we om 17.15 uur richting het centrum gelopen en hebben we plaatsgenomen aan een tafeltje buiten op het terras. Waarschijnlijk doordat het zo'n spontane actie was hebben we extra genoten van al het lekkers. Het was een super gezellige avond en zo werd het toch een hele speciale dag.

Dank je wel lieve meiden. Ik ga jullie straks ontzettend missen.

De vakantie is begonnen

Vrijdag sloot MaJin het schooljaar af met een uitstapje naar het Natuurmuseum en vervolgens een gezamenlijke lunch op school. Na de lunch werden de bedankjes aan de juffen gegeven en vervolgens was het tijd om afscheid van elkaar te nemen, het minst leuke gedeelte van de dag. MaJin heeft een hele leuke tijd gehad met juffrouw Patricia en Juffrouw Angelique en dan is het best lastig om gedag te zeggen.

Jibin was samen met alle kleuterklassen naar een nabij gelegen park gegaan. In eerste instantie leek de ochtend helemaal te verregenen, maar gelukkig werd het in de loop van de ochtend droog en genoten de kids van alle speelmogelijkheden. Igor was meegegaan als begeleiding en kon zodoende ook leuke foto's maken.

Jibin had het reuze naar zijn zin met zijn grote vrienden. Deze zal hij volgend jaar wel gaan missen, want zij gaan bijna allemaal naar groep 3. Ook de kleuters hadden 's middags een gezamenlijke lunch op school en na de boterham mochten alle oudste kleuters uit het raam glijden als afscheid van de kleuterklas. Jibin vond dit maar al te interessant, maar helaas voor hem zal hij hierop nog 2 jaar moeten wachten. Om 14.15 uur was de schooldag teneinde en begon de vakantie.

Zaterdag zijn we even naar de camping gereden om naar de vorderingen van Igor te kijken. We hebben namelijk besloten om een gedeelte van de veranda af te timmeren, zodat we weer een extra kamer hebben, waarin de kinderen kunnen spelen. Voorheen was dit Jibin's slaapkamer, maar deze is nu dus bezet en op slechte dagen missen wij deze ruimte wel. Natuurlijk is het gezellig als op een regenachtige dag MaJin en Jibin zich lekker in de caravan vermaken, maar als daar dan ook nog wat vriendjes en vriendinnetjes bijkomen, wordt het toch al gauw wat krapjes. Ook MaJin ziet deze ruimte wel zitten en ze kan dan ook bijna niet wachten tot deze klaar is, maar dit duurt nog wel even.

's Avonds hebben we met z'n vieren gezellig zitten bakplaten. Een groter plezier konden we MaJin niet doen en terwijl MaJin zat te smullen van de grote garnalen, zat Jibin te genieten van de shoarma en wij van onze kids.

Vandaag kregen wij bezoek van een adoptiegezin bij ons uit de buurt. Via een medewerkster van het consultatiebureau waren zij op de hoogte gebracht van ons bestaan en na mailcontact (met toestemming van ons) hebben we een datum geprikt om  elkaar eens te ontmoeten. Zij zijn in december van vorig jaar thuisgekomen met hun zoon van 3 jaar en zij vonden het wel prettig om ervaringen te kunnen uitwisselen met gelijkgestemden. Om 14.00 uur waren wij er helemaal klaar voor en niet veel later ging de bel. Voor de deur stonden Fina met haar prachtige zoon, maar helaas was Sjoerd verhinderd. We hebben de hele middag gezellig zitten kletsen en de jongens hebben lekker gespeeld (met en zonder elkaar). Wel moeten we regelmatig tussen beiden springen , omdat er onenigheid ontstond over hetgeen waarmee ze aan het spelen, maar hierdoor werd al wel snel duidelijk dat ze goed aan elkaar gewaagd waren. Gelukkig liep het allemaal met een sisser af en zullen we elkaar in de toekomst  nog wel vaker gaan zien. Altijd weer leuk om nieuwe mensen te ontmoeten.

Morgen begint dan officieel de vakantie voor de kids en we zullen wel zien hoe we de dagen gaan vullen. Zal ook een beetje afhankelijk zijn van het weer.

27 juni 2012

Vandaag precies een jaar geleden om 13.35 uur ging bij ons de telefoon. Het was Dorothee van Kind & Toekomst die ons eindelijk na 5 slopende weken uit ons lijden verloste. We mochten een klein mannetje in ons gezin verwelkomen met de naam Yang Jialin geboren op 10 maart 2009. Op dat moment verbleef hij nog in de provincie Sichuan, maar we hadden goede hoop dat we hem binnen 2 maanden op zouden mogen halen. Wat waren we blij maar ook enorm opgelucht dat aan het lange wachten nu eindelijk een einde was gekomen. De felicitaties stroomden binnen en wat waren dat er veel. Zoveel mensen hadden met ons mee geleefd en wat voelde dat bijzonder.

Nog steeds hebben we tal van trouwe lezers en we ontvangen ook nog steeds allerlei leuke reacties, wat het plaatsen van berichten alleen maar leuker maakt. Dus ik zou zeggen, blijf lekker meelezen, jullie zijn voorlopig nog niet van mij af.

Even terug naar donderdag

Donderdag kreeg MaJin haar rapport mee naar huis en ook al wisten wij dat ze over was naar groep 6, toch waren we erg benieuwd naar haar vorderingen in de laatste periode. De tekst van de juf achterop het rapport zegt eigenlijk wel alles.

Jeetje MaJin. Wat heb jij hard gewerkt de laatste periode. Je rapport is nu zelfs weer beter dan het vorige. Lezen gaat super en ook rekenen is weer vooruit gegaan. Zo zie je maar dat je beter kunt dan je zelf denkt. Je hebt het verdiend om lekker van je vakantie te genieten. Veel plezier volgend jaar in groep 6.

Het is natuurlijk overbodig om te schrijven dat we super trots zijn op ons meisje die er een enerverend jaar op heeft zitten. Ook zijn we ontzettend trots op onze grote jongen, die deze week het licht heeft gezien en het voortaan keurig op de WC doet. En om dit alles te vieren zijn we naar de Mac gereden om daar heerlijk frietjes te eten.

Vrijdag had Jibin een roostervrije dag en samen met papa is ie lekker bezig geweest in de tuin. Ook hebben ze samen geoefend op zijn nieuwe fiets, zonder zijwieltjes. Het grappige is dat hij dus gewoon kan fietsen, maar hij vertikt het gewoon.

 

Jibin zou het erg op prijs stellen als wij de zijwieltjes er gewoon weer opzetten, maar  zo snel geven wij ons nog niet gewonnen. Wat is het toch een eigenwijs ventje.
Zaterdag hadden we een lekker rustig dagje en hebben we niet veel ondernomen. Boodschappen doen, wat rommelen in huis en samen op de bank hangen (moet ook een keer kunnen). Igor is nog wel even met Jibin naar de camping gereden om kozijnen af te geven, want Igor gaat een deel van de veranda aftimmeren, zodat we op de wat mindere dagen toch wat meer leef-/speelruimte hebben. Ik hoop dat we dat deze vakantie niet nodig zullen hebben, maar er komen vast nog genoeg dagen dat we er met plezier gebruik van zullen maken.

Zondagochtend opnieuw lekker rustig aan gedaan. Om 12.00 uur is Igor met Jibin de skelter op gaan halen die wij via MP hadden gekocht en het is echt een super degelijke skelter.

Ons mannetje kan er al wel op rijden, maar eigenlijk komt ie nog net een paar centimeter te kort om echt kracht te kunnen zetten. Ach ja, die centimeters komen vanzelf wel.

Zondagmiddag zijn we naar San en Ingrid gereden om weer eens gezellig bij te kletsen. We hadden hen al een tijdje niet gezien, dus weer genoeg gespreksstof. Samen zijn we ook nog even naar de Kermis bij hun in het dorp gelopen en voor Jibin was dit zijn eerste kennismaking met dit fenomeen. De Kermis was niet al te groot ( en dit is een understatement), maar voor ons mannetje een goede generale voor het enorme spektakel wat straks bij ons in de stad komt te staan. De meiden en Youri doken gelijk in de Octopus, maar dit durfden wij Jibin niet aan te doen. Toen de meiden nogmaals in de Octopus gingen hebben we de kleine mannen meegenomen naar de pony's en hebben zij daar een ritje op mogen maken. Vervolgens zijn broer en zus samen in de mini botsauto's gegaan en als afsluiting heeft Jibin eendjes mogen vangen. Ik geloof dat ook voor Jibin dit het hoogtepunt van de Kermis was, net zoals nog niet zolang geleden voor MaJin. Jibin is nu een vissenspel rijker (dat hebben papa en mama toch maar goed voor hem uitgezocht).

Eenmaal weer terug bij San en Ingrid thuis, zijn de heren Chinees gaan halen en  hebben we nog gezellig samen gegeten.

De laatste schoolweek is hier inmiddels aangebroken en we merken dat de kinderen wel aan vakantie toe zijn. Je stelt je hier ook op in, want als wij de middelste of laatste zouden zijn geweest, dan was dit gevoel ook pas gekomen in de laatste week. Zo werkt dat nu eenmaal. Ze zijn nu dus echt aan het aftellen.

En dan was er ook nog een kijkles

Vanmorgen naar mijn werk gegaan met de bedoeling het werk wat gisteren was blijven liggen grotendeels weg te werken. Naast mijzelf, waren mijn baas en twee van mijn ontslagen collega's aanwezig. Zo knap dat ze er gewoon waren, terwijl ze toestemming hadden gekregen deze week thuis te blijven om alles te laten bezinken. Ik voelde me best ongemakkelijk en niet dat zij daar enige reden toe gaven. Opnieuw hebben we veel zitten praten en zijn er weer wat traantjes gelaten, want wat zullen we elkaar gaan missen. Daarnaast maak ik mij eerlijk gezegd ook wel een beetje zorgen over hoe mijn werk er in de toekomst uit gaat zien. Met de nieuwe bezetting komen we uren te kort en er zal zeker geschoven moeten worden met de uren en ik sta er niet van te kijken als ik ook extra uren moet gaan draaien. Met Igor nog thuis is dit geen probleem, maar ik hoop dat hier op korte termijn toch ook verandering in gaat komen en dan moeten we nog maar gaan zien hoe we dat gaan regelen. Laat ik echter maar niet op de feiten vooruit lopen, want tenslotte hebben we het hier nog niet over gehad, maar dat er voor de overblijvers een hoop gaat veranderen is wel zeker. Al met al is mijn doel voor vandaag maar gedeeltelijk geslaagd, want de achterstand is nog niet helemaal weggewerkt.

Door al dit gedoe ben ik helemaal vergeten te vertellen dat we afgelopen maandag weer hebben kunnen genieten van onze prima ballerina. Opnieuw was er een kijkles en oma, Jibin, Igor en ik waren natuurlijk van de partij om naar de vorderingen van ons meisje te kijken. Dit is voorlopig de laatste keer, want MaJin heeft besloten dat ze met ballet gaat stoppen. Niet dat ze het niet naar haar zin heeft, maar ze wil gewoon graag iets anders. Wat dat precies gaat worden, weet ze nog niet, maar wel weer iets met dansen en/of muziek. Wie weet gaat ze voor streetdance, maar ook de musicallessen zijn nog niet van de baan, hoewel ik denk dat deze het niet gaan worden. Hiervoor zou ze namelijk haar hele woensdagmiddag moeten opofferen en hier heeft ze toch wel wat moeite mee. We horen het wel als ze een beslissing heeft genomen. Hieronder nog wel even een aantal foto's van ons meisje in actie.

Nog een tweede heeeeeeeeeeele belangrijke mededeling. Onze grote vent lijkt eindelijk zindelijk te zijn. De hele week doet hij zijn kleine en grote behoefte keurig op de WC en hij heeft nog niet een ongelukje gehad (op een klein druppeltje na, als zijn broek niet snel genoeg open ging). Wij zijn zo super trots op ons mannetje, het kwartje is eindelijk gevallen. Waarschijnlijk heeft het ook te maken met het feit dat hij, na een moeilijke 2 weken (na het incident op de camping), nu weer ontzettend lekker in zijn velletje zit. Met beide vorderingen zijn wij in ieder geval ontzettend blij. Zie hieronder maar eens wat voor een grote jongen ons Jibinnetje is.

Heftige dag, nu zware hoofdpijn

Vanmorgen toog ik niets vermoedend naar mijn werk net als mijn overige collega's. Natuurlijk hadden we met dit weer liever op een terras gezeten, maar vol goede moed gingen we aan de slag. Om 13.00 uur stond er een werkoverleg gepland, maar ineens werd dit vervroegd naar 11.00 uur. Nog steeds hadden we niets in de gaten, maar hier kwam al snel verandering in. Ons werd gelijk medegedeeld dat het al een tijdje niet zo goed gaat in de huizenbranche (iets wat wij zelf natuurlijk ook wel wisten) en dat ze een reorganisatie niet langer konden uitstellen. Vandaag zouden we te horen krijgen wie wel en wie niet zouden mogen blijven. We zijn met een klein team van 9 personen en behoorlijk hecht met elkaar, dus hoe het ook zou lopen, het zou een heftige dag worden. Om gelijk uit mijn lijden te worden verlost opperde ik om als eerste te gaan. Met lood in mijn schoenen en zakdoeken in mijn hand ben ik het kantoor binnengestapt. Gelukkig werd mij, nog voordat ik überhaupt zat, vertelt dat ik mocht blijven. Waarschijnlijk door de spanning en tevens ook de opluchting heb toch even mijn tranen de vrije loop gelaten. Het voelde heel dubbel, want dit betekende wel dat er iemand anders in mijn plaats zou moeten gaan (wat een rot situatie). Vervolgens zijn om beurten mijn collega's naar binnen geroepen en uiteindelijk moeten er 4 vertrekken. Dit kwam bij iedereen heel hard aan, want dat aantal hadden we zeker niet verwacht. Er zijn dan ook heel wat tranen gevloeid en diegene die moeten vertrekken zijn ook "lekker" naar huis gegaan om alles te laten bezinken. Kortom diegene die mochten blijven, bleven achter maar de blijheid was ver te zoeken. We hebben amper nog werk kunnen verrichten en mijn hoofd barste bijna uitelkaar van de hoofdpijn. Ik kan je zeggen dit gaat je niet in de koude kleren zitten, zeker niet met zo'n fijne groep mensen om je heen. Morgen maar wat uren inhalen, want er is wel wat blijven liggen vandaag.

Een vol weekend

Afgelopen vrijdag had MaJin haar eerste slaapfeestje van haar vriendin Laura. Al een tijdje keek ze hier naar uit. Ze had er reuze veel zin in, maar vond het ook wel een beetje spannend. Tenslotte begon het feestje vrijdag al om 17.00 uur en zaterdag konden we haar om 12.00 uur weer ophalen. Een hele ruk, vooral omdat ze mama vrijdag voordat ze naar het feestje zou gaan niet meer zou zien, omdat ik dan nog niet terug zou zijn van mijn werk. Mama vond dat ook niet zo'n fijne gedachte, maar het was nu eenmaal niet anders. Ook Jibin was graag naar het slaapfeestje van Laura gegaan, maar helaas voor hem was het Girls only. Nadat Igor MaJin bij Laura had afgezet, is hij met Jibin mij van het werk komen halen. Met z'n drietjes hebben we thuis gegeten en ons mannetje lag vervolgens op tijd in bed. Of we dat van ons meisje ook konden zeggen, ik verwacht van niet.

Nadat we zaterdagochtend rustig waren opgestart en boodschappen hadden gedaan, zijn we om 12.00 uur MaJin gaan halen. Eenmaal bij Laura vlogen Jibin en MaJin elkaar gelijk in de armen en ook ik kreeg snel een dikke knuffel. Het was een zeer geslaagd feestje geweest met een hoop meiden getut. Het slapen was redelijk goed gegaan, maar zoals verwacht wel een kort nachtje. Gelukkig had ze mama toch wel een klein beetje gemist. Eenmaal thuis hebben we lekker soep gegeten en daarna zijn we met z'n drieën naar boven gegaan. De bedoeling was dat beide kids even een dutje gingen doen, want tenslotte hadden we 's avonds nog een feestje van onze grote neef Pjotr, die binnenkort alweer 14 jaar wordt. Jibin heeft heerlijk 3 uur liggen slapen en ook mama heeft bijna 2 uur geslapen (kon ze wel gebruiken na een aantal onrustige nachten van de kleine man), maar ons meisje lukte het niet om haar ogen te sluiten en na het toch een hele tijd geprobeerd te hebben, is ze uiteindelijk om 15.30 uur naar beneden gegaan. Om 16.30 waren wij ook beneden en hebben we ons op ons gemak klaar gemaakt voor het BBQ-feestje. Ondanks de vermoeidheid heeft ons meisje zich ook daar goed staande gehouden tussen alle jongens. Samen met neef Jurre van 12, Cas van 6 en Jibin hebben ze zich uiteindelijk prima vermaakt op de Wii en voordat wij er erg in hadden was het alweer 23.00 uur (Oepss) en dus de hoogste tijd om naar huis te gaan. Deze keer was het inslapen geen enkel probleem.

Zondagochtend lieten beide kids pas laat van zich horen (in ieder geval in vergelijking met wat wij gewend zijn) en moest papa tot 8.30 uur wachten op zijn cadeautjes. Jibin had voor papa een mooi Vaderdagskrant gemaakt met allemaal stukjes over papa. Ik vermoed dat de kindjes hieraan hebben gewerkt op de dagen dat wij Jibin thuis hebben gehouden om hem zindelijk te krijgen, want het was een vrij summiere tekst met minimale tekeningen, maar daardoor natuurlijk niet minder bijzonder. Van MaJin kreeg papa een zelf geschilderd T-shirt van papa's favoriete voetbalclub. Dit had ze erg mooi gedaan en ook hier was papa ontzettend blij mee. Daarnaast hadden ze voor papa nog een groot memo bord gekocht met weekoverzicht en foto's van zijn 2 prachtige kinderen.  We hebben er gelijk op kunnen schrijven dat MaJin deze week kijkles heeft van ballet en dat ze donderdag haar rapport mee naar huis krijgt. Na het geven van de cadeautjes zijn we naar beneden gegaan en hebben we met z'n vieren ontbeten. Om 11.00 uur zouden wij de vader en moeder van Igor ophalen en zouden we naar de uitspanning de zeven geitjes rijden. Dit is een cafe/pannenkoekenhuis in een bosrijke omgeving met tal van speelmogelijkheden voor de kinderen. Ook de zus van Igor en zijn broer met gezin zouden hier naar toekomen. We zijn heerlijk in het zonnetje gaan zitten, terwijl MaJin en Jibin zich prima vermaakten met van alles en nog wat.

Na een aantal uren hier vertoefd te hebben zijn we nog een stukje door het nabij gelegen bos gaan lopen waar we de dieren en nogmaals een speeltuin hebben bezocht. Opa genoot zichtbaar van de aanwezigheid van de kinderen en dat was ook de bedoeling van deze ochtend/middag.

MaJin heeft de camera ook nog even ter hand genomen en opnieuw heeft ze een aantal mooie foto's geschoten.

 

 

Om 15.00 uur hebben we opa en oma weer thuis afgezet en na een korte snackpauze zijn we op de fiets naar mijn ouders gegaan. Hier hebben we in de tuin gewoon wat gedronken en gekletst. We zijn niet heel lang gebleven, want de kids waren behoorlijk moe. Om 18.00 uur zaten we dan ook alweer thuis aan de frietjes en om 19.00 uur lag Jibin op bed en een uur later MaJin. Beiden hebben vannacht heerlijk geslapen (en ik dus ook).