Lilypie Waiting to Adopt tickers

Lilypie Waiting to Adopt tickers

vrijdag 1 februari 2019

Januari

Zondag 6 januari, de laatste dag van een heerlijke Kerstvakantie, hebben we afgesloten met een partijtje Glow in the Dark midgetgolf bij Dolfijn Bowling. Dit hebben we daar in het verleden wel vaker gedaan, maar nadat het daar volledig was afgebrand en vorig jaar opnieuw is opgebouwd, waren we er niet meer geweest tot voor vandaag. Het was duidelijk dat de bowlingbanen met een groot aantal was uitgebreid, maar dit was wel ten kosten gegaan van de golfbaan. Het aantal banen was nog wel hetzelfde, maar dit op een veel minder aantal m2. We stonden hutje op mutje en de banen waren ook minder spectaculair als voorheen, maar we hebben ons toch prima vermaakt. Na het golfen hebben we nog lekker een drankje met een snack gedaan en vervolgens waren we rond 5 uur weer thuis. Klaar voor alle drie koningen zangers die maar niet kwamen.




 
Inmiddels gaan beide kids alweer 2 weken naar school en zitten ze weer helemaal in het ritme. Jibin spreekt volop af met zijn beste vriend Joeri en ik blijf de vriendschap tussen deze twee zo verschillende jongens zo bijzonder vinden. Vanaf groep 2 zijn ze al beste maatjes en gaan ze voor elkaar door het vuur en ik hoop dat dit nog heel lang zo mag blijven.
Ook zijn we op bezoek geweest bij onze campingvrienden, maar deze keer bij hen thuis. Normaal zien we elkaar alleen in de periode van april t/m oktober op de camping of bij ons thuis, maar aangezien we elkaar voor het laatst begin september hadden gezien, vonden we het nu toch wel weer tijd worden. We hadden tenslotte een boel te bespreken gezien ons Hongarije avontuur.
 
Daarnaast heeft onze heerlijke vent de belangstelling voor koken opgepakt. Sinds een paar dagen vraagt hij steeds of hij mee mag helpen met koken en daar zeg ik geen nee tegen. Erg benieuwd hoelang hij het gaat volhouden, maar ik zal het zeker aan blijven moedigen, want koken is niet echt mijn grootste hobby, dus wie weet kan ik mij over een tijdje beperken tot alleen boodschappen doen. Inmiddels heeft zijn zus het goede voorbeeld gevolgd en ook zij staat zo af en toe achter het fornuis. Heerlijk 2 van die kids.
 
Vandaag, zondag 20 januari, zijn we met z'n viertjes naar de bioscoop geweest; Hoe tem je een draak 3. Wat een super leuke film was dat en we hebben er met z'n allen van genoten. We hebben ons dit jaar voorgenomen om op zondag wat vaker wat met het gezin te ondernemen. Igor werkt bijna altijd 6 dagen in de week, dus alleen de zondag blijft over om iets met z'n allen te doen.
Van dit voornemen zal echter de komende tijd niet zoveel terecht komen aangezien Igor 30 januari voor 3 weken is vertrokken naar Hongarije voor de definitieve sleuteloverdracht en om een begin te maken aan de geplande verbouwing van de beide badkamers en misschien de keuken. In de meivakantie gaan we met z'n vieren en zullen we het opknappen van het huis gaan voortzetten en hopelijk is er dan ook nog tijd om weer wat van de omgeving te gaan ontdekken.
 

 

donderdag 3 januari 2019

En dan zit 2018 er alweer op

5 December. Ook al gelooft Jibin inmiddels niet meer in het feit dat Sinterklaas elk jaar voor de cadeautjes zorgt, dat neemt niet weg dat wij wel gewoon pakjesavond vieren. Ook dit jaar hebben we dit samen gedaan met de oma's en mijn zus en haar gezin en ook nu weer heb ik er een avondvullend programma van gemaakt. Om 19.30 uur zijn we begonnen met koffie/thee met wat lekkers erbij en vervolgens heeft Jibin het gedicht voorgelezen, dat in zijn schoen was achtergelaten. Hierin stond dat de Sint op zoek was naar nog wat hulppieten en dat deze aan een aantal eisen moesten voldoen om hiervoor in aanmerking te komen. De reden dat de Sint nog op zoek was naar extra hulp was, omdat de Sint zelf wat vergeetachtig wordt en ook niet meer wist waar hij alle pakjes had gelaten. De avond bestond dus uit het zoeken naar alle cadeautjes en het uitvoeren van verschillende opdrachten en niet alleen Jibin genoot hier met volle tuigen van ook zijn zus en grote neven deden enthousiast mee. Het was dus opnieuw een geslaagde avond met 4 blije kids.




 
Op 11 december 15 jaar geleden werd er in China ergens een heel mooi en bijzonder meisje geboren. Een jaar later zaten we vol ongeduld te wachten op het moment dat we eindelijk naar China mochten afreizen om dit meisje in onze armen te sluiten, wetende dat we haar eerste verjaardag helaas nog niet samen konden vieren. Gelukkig kunnen we dit inmiddels al wel 14 jaar doen. Majin had aangegeven dat ze voor haar verjaardag graag appeltaart op bed wilde. Die appeltaart heeft ze gekregen, maar niet op bed. Met z'n vieren hebben we ontbeten met taart en mocht ze het cadeautje van haar broer uitpakken. Hij had voor haar een Hot Hugs gekocht, een knuffel met daarin een pittenzak die je warm kan maken in de magnetron. Heerlijk voor onze koukleum. Van ons had ze een oor-piercing gekregen. Klinkt heftig, maar is gewoon een oorbel die door het kraakbeen wordt geprikt. Dit wilde ze al een tijdje, maar nu zijn wij eindelijk overstag gegaan. Helaas was dit ook gewoon een schooldag en om 8.00 uur zat ze al op de fiets. 's Avonds kwamen de oma's nog gezellig eten. Van de ene oma had ze een trui van Calvin Klein en een trui van Fila gekregen (hoezo verwend) en van de andere oma heeft ze geld gekregen, waar ze zelf iets van kan kopen. Het feestje voor familie en vrienden vieren we 23 december als ook Igor jarig is.
 
16 december was Majin haar China dag. Die dag vieren wij het heugelijke feit dat wij eindelijk een gezin mochten worden. Nu dit in het weekend viel dachten wij leuk iets te gaan ondernemen met z'n vieren, maar Majin wilde gewoon lekker luieren en dan s' avonds lekker gaan wokken. Het was haar dag, dus dit hebben we dan ook gedaan.
 
Maandag 17 december mocht Jibin weer laten zien wat hij de afgelopen maanden had geleerd bij Judo. Een paar weken geleden had hij een examen af moeten leggen waarvoor hij geslaagd was en vandaag mochten de ouders, broers en zussen komen kijken en werden er aan het einde van de les de nieuwe banden met diploma's uitgereikt. Wat ik erg leuk vond om te zien is dat hij er echt lol in heeft en ook dat hij ontzettend goed zijn best doet met het gewenste resultaat als gevolg. Met trots nam hij zijn wit-geel gestreepte band met bijbehorend diploma in ontvangst. Op naar de gele band.
 





 
 
Vrijdag 21 december begon de Kerstvakantie. Hier waren beide kids erg aan toe. Na het kerstontbijt op school en nog een kerstviering in het Atrium, mocht Jibin om 12:00 uur vakantie gaan vieren. Ook Majin hoefde maar een halve dag naar school, maar zij hadden geen kerstviering, maar zij moesten langs deuren om voedsel in te zamelen voor de voedselbank. Een hele mooie gedachte, maar als je overal op social media leest van de Kerstgala's en Kerstdiner's dan is het best zuur, vooral omdat het ook nog eens de hele ochtend ontzettend heeft geregend, waardoor ze om 12:30 uur volledig doorweekt thuiskwam. Ze is gelijk onder de douche gestapt om het weer een beetje warm te krijgen. Om het begin van de vakantie toch een beetje leuk in te luiden is ze nog wel samen met een vriendin naar de schaatsbaan gegaan.
 
Zondag 23 december hebben we de verjaardagen van Majin en Igor gevierd. Dit was weer een gezellig samenzijn met familie en vrienden. Eerste kerstdag hebben we het rustig aan gedaan, want Igor en ik zouden tweede kerstdag naar Hongarije vertrekken voor de overdracht van ons huis aldaar, dus dat werd samen met oma lekker gourmetten. De kids hebben we laten kiezen of ze met ons mee wilden gaan of dat ze liever 5 dagen bij oma gingen logeren en beiden gaven de voorkeur aan het laatste en dat snap ik ook wel. Het zou ook niet echt een vakantie worden. Oma was dan ook op eerste kerstdag bij ons en zou bij ons blijven slapen, zodat wij 's nachts om 4:30 uur konden vertrekken. Tweede kerstdag zijn Majin en Jibin samen met oma naar mijn zus en haar gezin gegaan. Hier hebben zij een gezellige middag en avond gehad. Tegen 22:30 uur heeft mijn zus oma met de kids naar huis gebracht en hier hebben ze de overige 4 dagen doorgebracht. De kinderen, vooral Jibin want Majin trok een beetje haar eigen plan, zijn door oma prima vermaakt. Donderdag is oma met Jibin een rondje door de stad gaan lopen en hebben ze samen oliebollen gegeten, terwijl Majin met Rosalie aan het shoppen is geweest. Vrijdag hebben ze een bioscoopje gepakt en zijn ze bij de Mac gaan eten. Zaterdag is oma met Jibin naar het Natuurmuseum geweest, terwijl Majin samen met Ingrid en San naar Bergschenhoek is gereden voor de verjaardag van Fenna. Zondag hebben ze lekker op de bank liggen chillen en 's avonds stonden wij alweer voor de deur en zat het logeren er al weer op. Beide hadden ons niet gemist, maar dat snap ik ook wel en is toch ook wel fijn om te horen. Hierdoor hoeven wij ons ook niet schuldig te voelen. Ook wij hebben ons prima vermaakt in Hongarije en we naast de zakelijke afhandeling hebben we ook nog wel wat leuke dingen gedaan. O.a. een oude Burcht bezocht en we zijn naar Boedapest gereden. Wat een stad is dat.
 


















 
Oud en nieuw hebben we als vanouds door gebracht met Ingrid en San met de kinderen, maar deze keer waren mijn zus en Mark ook aangeschoven en na twaalven kwamen ook de moeder, zus met vriend en broer en schoonzus van Igor ook nog even nieuwjaar wensen. Het was een heel gezellige avond en net als 4 jaar gelden hebben we geproost op een mooie reis die we, zoals het er nu voorstaat, volgend jaar weer gaan maken. We zijn namelijk van plan om in 2020 weer met z'n achten naar China te gaan en dat betekent dat we in de loop van dit jaar weer langzaam aan plannen hiervoor mogen gaan maken.
 

zondag 16 december 2018

November 2018

Normaal luidt november een periode in van aankomende feestelijkheden, maar dit jaar kreeg deze maand een donker randje. Op 9 november kregen we namelijk het bericht dat een van onze beste vrienden, Marcel, op zijn werk een herseninfarct had gehad en in zorgwekkende toestand naar het ziekenhuis was gebracht. Wat waren we hiervan geschrokken, zo uit het niets. Gelukkig ontvingen we de daarop volgende dagen steeds positievere berichten, dus we hoopten dat het uiteindelijk allemaal wel goed zou komen.

Ondertussen was het 18 november en deed Sinterklaas met zijn Pieten ons land weer aan. Jibin verkeerde op dat moment in volle twijfel over het feit of Sinterklaas nu wel of niet echt bestaat. Van de ene kant geloofde hij er niet meer in, maar nu het moment daar was sloeg de twijfel weer toe. Aangezien hij vorig jaar zomer al met het verhaal kwam dat Sinterklaas niet echt bestond en ook nu vertelde dat hij wel wist dat papa de pakjes voor de deur zette en wij die cadeautjes kochten (volgens hem wel op verzoek van Sinterklaas), hebben we hem maar verteld hoe het nu echt zit. Hij kon hier goed mee leven en gelukkig was de lol er niet minder om. Net als andere jaren zijn we de Sint met zijn Pieten gaan inhalen. Helaas konden we dit niet met z'n allen doen, want Majin had die dag haar eerste danswedstrijd met de Dance Crew van het Factorium. Die eerste wedstrijd bleek achteraf gelijk de Nederlandse Kampioenschappen HipHop te zijn, maar dat wisten wij op dat moment nog niet. Ook Ingrid en Rosalie waren niet van de partij, dus met zijn vijven hebben we deze traditie voortgezet. Vanaf het balkon van oma's appartement hebben we de stoet met Zwarte pieten en Sinterklaas voorbij zien komen en toen het plein weer leeg was zijn we als vanouds een cafeetje ingedoken en uiteindelijk hebben we de dag afgesloten bij Happy Italy. Net toen we klaar waren met eten belde Majin dat ze opgehaald kon worden. Ze hadden helaas de finale niet gehaald en mochten dus niet door naar de Europese Kampioenschappen, maar dat hadden we ook zeker niet verwacht voor een eerste keer. Ze had het wel heel leuk gehad en daar gaat het om.

Donderdag 22 november, toen Jibin en ik op het punt stonden om naar school te gaan, belde Karin ineens. Hoe dom ook, vroeg ik hoe het met haar was. Gelijk besefte ik dat het natuurlijk niet goed was anders zou ze mij 's morgens om 8.00 uur niet bellen. Gelijk zakte de vloer onder mijn voeten vandaan, want ik voelde het al aankomen. Karin vertelde mij dat Marcel woensdagavond laat was overleden. Ik kon het nauwelijks geloven en samen hebben we gehuild aan de telefoon. Jibin kreeg dit natuurlijk ook mee, maar het drong toch niet helemaal tot hem door. Hij haalde wel de dood van zijn beide opa's en oude oma aan en dat hij hen nog steeds mist , maar daarna was het onderwerp voor hem weer klaar. Toen mijn tranen waren gedroogd, ben ik hem dan ook naar school gaan brengen, want voor hem gaat alles gewoon door.

Hoe heeft dit toch kunnen gebeuren. Marcel die zo vol in het leven stond en zo genoot van zijn gezin, familie en alle gezelligheid om zich heen. Hoe oneerlijk kan het leven soms zijn. Wat een gemis voor Karin en Fenna. 29 november was de uitvaart en wat een indrukwekkend en emotioneel afscheid was het. Er waren rond de 300 mensen en dat gaf aan hoe geliefd Marcel wel niet was. In gedachten zal hij ook altijd bij ons blijven en met een glimlach kijken we terug op de momenten die samen hebben mogen beleven.

November was dus alles behalve een feestelijke maand, maar het leven gaat verder en we zullen Karin en Fenna proberen te steunen zoveel we kunnen.

donderdag 1 november 2018

2 maanden in een

Over september is niet zo heel veel te vertellen. Kinderen hebben het schoolritme weer opgepakt en Igor en ik zijn ook weer aan het werk gegaan.

9 september was wel een bijzondere dag. Dit was de dag dat ik mijn 50ste levensjaar afsloot, we vierden dat Igor nog midden in zijn 50ste levens jaar zit en ook stil stonden bij het feit dat Igor en ik al meer dan 25 jaar getrouwd zijn. Op al die bijzondere dagen waren we steeds niet thuis, omdat we ervoor hadden gekozen, deze met het gezin door te brengen. Toch wilde wij deze mijlpalen niet zomaar aan iedereen voorbij laten gaan, dus hadden we mijn 51ste verjaardag gekozen om onze dierbare vrienden en familie uit te nodigen om samen met ons het glas te heffen op de voorbije periode. Het was een heel geslaagde middag en avond en ondanks de uitgebreide voorbereidingen die eraan vooraf waren gegaan, waren we blij dat we het alsnog gevierd hadden. Een heerlijke dag om op terug te kijken en het weer zat ook nog eens mee.

Eind september ook nog even een gesprekje gehad met de leraar van Jibin om te vragen hoe het met hem gaat op school. Gelukkig was meneer Dirk erg positief, hij schijnt lekker mee te draaien in de klas en hij lijkt goed in zijn vel te zitten. Dat wilden wij graag horen.

Oktober begon vrij heftig. Dit had te maken met mijn werk en heeft als uitkomst dat ik vanaf nu Jibin alle dagen naar school kan brengen en van school kan halen. En eerlijk is eerlijk daar ben ik niet rauwig om. Ik had het namelijk al een hele tijd niet meer zo naar mijn zin daar. Meer tijd om me te richten op ons nieuwe avontuur. Gedurende de zomervakantie hadden we het idee opgepakt om ergens een vakantiehuis te kopen, bestemd voor de verhuur en bedoeld als aanvulling op ons niet opgebouwde pensioen. We hebben vervolgens veel op internet gekeken en kwamen toen uit bij Hongarije, omdat het daar voor ons nog betaalbaar is. Om zo'n beslissing te kunnen nemen, moet je op z'n minst zelf een keer in het land zijn geweest, dus de herfstvakantie had al snel een invulling.

Zaterdag 13 oktober zaten we dus al vroeg in de auto op weg naar Keszthely in Hongarije, de hoofdstad van het Balatonmeer. Alles bij elkaar zijn we 17 uur onderweg geweest en om 19.00 uur kwamen we aan bij ons geboekte huisje aldaar.

Zondag hebben we de omgeving verkend. We zijn eerst naar het strandje op nog geen 10 minuten afstand van ons huisje gelopen en van daaruit hebben we een heel stuk langs het Balatonmeer gelopen. Heerlijk rustig maar ook erg mooi.










Vervolgens wilden we naar het centrum van Keszthely lopen, maar dit mislukte een beetje en uiteindelijk kwamen we wel bij een winkelcentrum aan, maar deze lag niet in het centrum. Toch heeft Majin hier wel haar slag kunnen slaan en heeft daar een hele stapel T-shirts gekocht (gekregen). Inmiddels waren we ook weer vlakbij ons vakantiehuisje, dus zijn we teruggelopen om even wat te eten en te relaxen.



Tegen 4 uur zijn we in de auto gestapt en zijn we op die manier naar het centrum gereden. Het was er vrijwel uitgestorven want de winkels zijn hier op zondag buiten het seizoen blijkbaar gesloten, maar het was wel een heel charmant centrum. Het schijnt dat het seizoen hier eind september echt voorbij is en dat was ook te zien. We hebben toch de omgeving even goed bekeken en wij hebben de indruk dat het hier in de zomer wel heel gezellig kan zijn. Uiteindelijk zijn we nog lekker een hapje gaan eten en daarna zijn we terug naar ons huisje gegaan. Morgen zou de huizenjacht beginnen.








Maandag hadden we slechts een bezichtiging, want de tweede ging niet door, omdat dat huis inmiddels was verkocht. Het was een leuk huis met nogal een onlogische indeling, waar weinig aan te veranderen viel, dus deze viel al gelijk af. 's Middags zijn we naar het kuurstadje Heviz gereden, bekend om zijn Thermale baden, die een geneeskrachtige werking zouden hebben voor o.a. reuma patienten en tevens een stadje dat in de winter goed bezocht wordt door toeristen met leuke winkeltjes en restaurantjes. Hier hebben we gezellig doorheen gewandeld.





Dinsdag hadden we in principe 4 bezichtigingen staan, maar met de eigen inbreng van de makelaar werden dat er uiteindelijk 7. In de ochtend zijn de kinderen nog wel meegegaan, maar 's middags zijn ze lekker met hun mobiel en tablet in het huisje gebleven. Bij die 7 zaten best aardige huizen, maar de ligging was allemaal behoorlijk ver van de bewoonde wereld en het meer en dat was niet echt wat wij in gedachten hadden, dus ook deze huizen vielen allemaal af. Woensdag hadden we in eerste instantie ook maar 1 bezichtiging staan, maar dat werden er 2enhalf. De eerste was het ook niet, maar toen kwam de makelaar met een woning die pas net in de verkoop stond en op een plek lag die wij toch wel een beetje voor ogen hadden. Helaas waren de eigenaren op dat moment niet thuis en konden we de woning alleen van een afstand bewonderen. Het huis en de ligging spraken ons wel heel erg aan en dus gaven we aan dat we toch wel heel graag binnen wilden kijken en of dat dan donderdag kon, omdat we vrijdag weer naar huis zouden rijden. De makelaar heeft dit kunnen regelen, maar hij zou daar zelf dan niet bij kunnen zijn. Geen probleem wat ons betreft. 's Middag hadden we ook nog een bezichtiging van een huis, wat ik in de afgelopen dagen daar nog had opgespoord. Een heel erg leuk huis met een prachtig uitzicht op het Balatonmeer, maar waar nog ongelooflijk veel aan gedaan moest worden en dat is niet handig als de afstand zo ontzettend groot is en je een verbouwing niet graag uit handen geeft aan een Hongaars bedrijf, terwijl je er geen controle op hebt. Onze hoop was dus gevestigd op de laatste bezichtiging op onze laatste dag daar.

Na deze bezichtiging zijn we naar het centrum van Kesthely gelopen en daar hebben we een bezoek gebracht aan het kasteel van Kesthely Wat een mooi gebouw is dat en binnen kregen we van een oudere man die daar werkte en zo'n 40 jaar geleden 3 maanden in Nederland had gestudeerd een uitleg over de bibliotheek in zeer goed Nederlands. Hou bijzonder was dat. Daarna zijn we nog naar een soort van reptielenmuseum geweest, maar daar zal ik maar niet teveel over zeggen, behalve dat we daar enorm hebben lopen rillen van afschuw maar ook hebben gelachen om de hele opzet. De dag hebben we afgesloten met een bezoek aan de Mac.







Donderdagochtend om 9.00 uur, kinderen waren opnieuw in het huisje gebleven, stonden we bij het hek van het huis wat we de dag ervoor op een afstand hadden gezien. We werden aller aardigst ontvangen door een wat ouder Schots echtpaar die behoorlijk op hun praatstoel zaten. Zij hebben ons een rondleiding door hun huis gegeven en Igor en ik waren toch wel behoorlijk enthousiast. Een behoorlijk ruim huis, waar niet zo heel veel aan gedaan hoeft te worden op een goede locatie. Hier zouden we zeker over na gaan denken. Na de bezichtiging zijn we broodjes gaan halen en hebben we met de kids ontbeten. Daarna hebben we onze zwemspullen gepakt en zijn we naar Kehidakustany gereden, waar een binnenzwembad was en tevens kuuroord. Bij het zwembad was ook een glijbaan van 94 meter en een stroomversnelling, dus wij dachten gezellig lekker een middagje te gaan zwemmen, maar dat liep anders. We kwamen namelijk binnen en het stonk er gigantisch. Blijkbaar zit er zwavel in het water, wat dus geneeskrachtig werkt, maar dat ruikt dus naar rotte eieren of moos. Wij dachten dat we er wel gewend aan zouden raken en de temperatuur van het water was heerlijk, zo'n 33-35 graden, dus vol goede moed zijn we het water ingegaan. Jammer genoeg raakten we dus niet gewend aan die vreselijke lucht en ook de glijbaan viel een beetje tegen, dus na ruim een uur hadden we het wel gezien en zijn we ons maar weer gaan aankleden en zijn we naar ons huisje gereden om vervolgens allemaal onder de douch te gaan staan om ons van de vieze lucht te ontdoen. Eenmaal gedoucht ben ik alvast wat spullen bij elkaar gaan zoeken, want tenslotte wilden we de volgende dag niet te laat vertrekken. Vervolgens zijn we nogmaals naar het centrum van Keszthely gereden en hebben we daar in een leuk restaurantje nog heerlijk gegeten voor niet te veel geld. Tja, dat scheelt toch wel wat met o.a. Nederland.

Vrijdag zijn we om 7.15 uur dankzij de laatste bezichtiging toch wel met een goed gevoel terug naar Nederland gereden. Of dit ook voor de kinderen geld is een beetje de vraag. Voor hen was het natuurlijk niet echt een vakantie zoals ze dat gewend zijn, maar dat hadden wij hen van te voren al wel verteld. Toch hebben we ook wel wat leuke dingen ondernomen, dus ik hoop dat dit voldoende compensatie is geweest om toch van een leuke vakantie te kunnen spreken.

Inmiddels zijn we alweer bijna 2 weken verder, hebben we thuis het een en ander op een rijtje gezet en hebben we dus een bod uitgebracht op het laatste huis wat ook is geaccepteerd. Op termijn zullen we dus een vakantiehuis in Hongarije hebben. Hoe gaaf is dat.



Het komende jaar zal in het teken staan van een kleine modernisering van het huis, zullen we het moeten gaan inrichten en daarnaast willen we er ook een zwembad bij aanleggen, zodat het volledig vakantieproof is. Vanaf 2020 hopen wij het te kunnen gaan verhuren.

Na deze enerverende week hadden we de zondag weer eens afgesproken met Yan en zijn papa en mama. Deze keer hadden we gekozen voor een binnen speelplek, omdat de jongens daar veel beter tot elkaar komen en wij als ouders op ons gemak kunnen bijkletsen. Het werd een geslaagde middag bij KidzCity in Utrecht en nog steeds vind ik het heel bijzonder dat onze jongens hun vriendschap die zij in China al hadden opgebouwd hier kunnen voortzetten.




25 oktober hebben we stil gestaan bij de dag dat we 14 jaar geleden dat alles veranderende telefoontje kregen. Dat was het moment dat wij eindelijk papa en mama mochten worden. Het blijft zo'n bijzondere dag die je op dat moment weer helemaal terug kan halen alsof het de dag van gisteren was. Wat zijn we trots op ons meisje en wat houden wij ontzettend veel van haar en zo ook haar broer. Wat is hij blij met zijn zus.