De eerste volle wachtweek ....

De eerste volle wachtweek zit er inmiddels op en deze zijn we goed doorgekomen. We hadden dan ook genoeg omhanden i.v.m. het regelen van de inbraakschade en het lopen van de avond-4-daagse. Dat eerste zijn de minder leuke dingen om mee bezig te zijn, maar dat tweede was een leuke afleiding. De school van MaJin loopt niet mee in onze eigen stad maar in het naast ons gelegen dorp, waar toevallig ook San en Ingrid wonen. MaJin kon dus gezellig met Rosalie lopen en dat was wel leuk, want er deden maar weinig kinderen uit haar klas mee. Onze lieve vrienden vonden het het door het hele gebeuren wel een goed idee dat we voor het lopen met z'n allen zouden eten en dus hebben we 4 dagen op rij gezellig bij hen aan tafel gezeten. De eerste avond was erg zwaar voor ons meisje. Ze had maandagnacht natuurlijk erg weinig geslapen en dan de hele dag school met diverse toetsen en dan ook nog 5 km lopen, hakte er bij haar aardig in. Gelukkig had Rosalie hier alle begrip voor, dus dat was wel erg lief. Dag 2 ging een stuk beter en Rosalie en MaJin hebben die avond met z'n tweeen de hele route voor ons uit gelopen. Dit vonden ze maar wat stoer. Op het eindpunt stonden de dames keurig op ons te wachten en ze waren helemaal trots op zichzelf. Ook dag 3 is op dezelfde wijze verlopen, alleen begonnen nu langzaam de voetjes wat pijn te doen, maar dag 4, de slotdag, was in zicht dus dit konden ze makkelijk naast zich neer leggen. Vrijdag de laatste dag zijn we na het werk opnieuw naar San en Ingrid gereden. De jarige job San was nog niet thuis, dus hebben we alvast zonder hem gegeten. Net voordat we wilden vertrekken kwam hij thuis samen met Karin, Marcel en Fenna, die de verjaardag van San ook mee kwamen vieren. Fenna heeft snel een banaan en cupcake naar binnen gewerkt en is gezellig met ons mee gegaan. Het eerste stuk hebben we nog gelopen zonder publiek, maar het laatste stuk stonden er een hoop toeschouwers langs de weg. Net als vorig jaar werden de nekjes aardig volgehangen en gelukkig was er voor Fenna ook wat bij. Hier doen de kids het tenslotte toch allemaal voor.

Na het ophalen van de medaille zijn we terug naar San en Ingrid gegaan om daar het feestje van San te vieren. MaJin is daar gezellig blijven logeren en gisteren (zaterdag) mocht ze met ze mee naar de Efteling en dat vond ze natuurlijk helemaal fantastisch. Na dit gezellige dagje uit vonden wij dat we iets terug moesten doen, dus toen zijn San, Ingrid en de kids gezellig bij ons blijven gourmetten. Vandaag gaan we afkicken en zullen we elkaar na 6 dagen niet zien. We houden vandaag dan ook maar eens een pyjama-dag, want dit heeft ons meisje heel hard nodig. Helaas gaat het niet zo lekker met haar. De tweede inbraak heeft toch een behoorlijke impact op haar gehad en ze heeft enorm veel boosheid in haar en daar doet de vermoeidheid geen goed aan. Op school vertoont ze een heel ander gedrag en ook heeft ze tijdens het logeren Rosalie geslagen en dat is echt niets voor haar. Gelukkig toont de omgeving hier wel begrip voor, maar dit moet natuurlijk wel snel overgaan, anders kloppen we toch maar aan bij slachtofferhulp. Ook de spanning omtrent HET telefoontje doet er geen goed aan, maar ik verwacht dat het komende week nog niet gaat gebeuren, dus we moeten nog even volhouden. Super leuk is wel, dat een adoptiemoeder met een LID van 5 september 2006 die ook Kind en Toekomst als vergunninghouder heeft, contact met ons heeft gezocht via de site. We kunnen bijna met zekerheid wel zeggen dat we reisgenoten zullen worden, dus het zou erg leuk zijn als we elkaar al een beetje leren kennen. Dus Marianne, zou je me willen mailen op; oostersekanjers@hotmail.com

Reisgenoten

Hier een berichtje gericht aan een van onze reisgenoten (of misschien wel enige reisgenoten). Leuk dat je onze blog hebt gevonden en dat je daarop hebt gereageerd. Ik zou graag de laatste loodjes met je delen, dus misschien zou je me prive willen mailen. Ons adres is; oostersekanjers@hotmail.com Ik hoop snel weer van je te horen, want hier begint het nu toch ook wel aardig te kriebelen. Ook al verwacht ik op z'n vroegst pas in de week van 11 juni een telefoontje, maar je weet maar nooit.

Er komt geen wachtwoord

In maart 2008 ben ik begonnen met de site. De reden hiervan was, dat ik aardig gefrustreerd raakte over de wachttijden met betrekking tot onze tweede adoptieprocedure en ik behoefte had dit van me af te schrijven. Al snel kwamen daar de eerste bezoekers en de eerste reacties en in de loop van de jaren zijn daar leuke contacten uit ontstaan, op welke wijze dan ook. Wat voelde ik me gesteund en begrepen en dat door mensen die ik eigenlijk helemaal niet kende. Nog steeds krijg ik reacties van mensen die ons al enige tijd volgen, maar zich nu pas kenbaar maken. Dit blijft gewoon ontzettend leuk. In moeilijke perioden heb ik echt heel veel steun van deze site en de bezoekers daarvan gehad en dat ga ik ook niet opgeven, want ik heb jullie binnenkort (over een week of zo)nog heel hard nodig om ons door die laatste loodjes te slepen. Het is al erg genoeg dat een stelletje idioten maar denkt dat ze onuitgenodigd binnen kunnen komen en spullen van ons kunnen meenemen, maar dit nemen ze toch echt niet van me af. Op zich ben ik al behoorlijk voorzichtig door geen achternamen te noemen en woonplaatsen, maar ik zal er in de toekomst ook rekening mee gaan houden dat ik mijn berichtjes op het juiste moment plaats en wel als het al voorbij is. Toch denken wij niet dat het bezoekers van deze site zijn (of via via), omdat de eerste keer dat er is ingebroken dat in de carnavalsvakantie is geweest en toen waren wij niet op vakantie. De avond dat het gebeurde waren we toevallig gaan eten bij mijn ouders en dit had ik niet op de site vermeld. Het was dus gewoon pech. Deze keer denken wij en de politie dat het opnieuw dezelfde personen zijn geweest en weer hebben ze een lang weekend uitgezocht, waarin veel mensen er op uit gaan en deze keer wij dus ook. Ze komen waarschijnlijk uit de buurt en met regelmaat zal er door diverse personen gepost zijn (dat is in ieder geval het vermoeden). Ik was al door iemand gewaarschuwd dat de daders nog wel eens terug zouden kunnen komen, omdat men natuurlijk weet dat er nieuwe spullen in huis staan en het ziet er naar uit dat dit ook is gebeurd. Kortom, weer flink balen, maar er zijn ergere dingen in de wereld. Wij gaan ons dan ook weer richten op de leuke, geweldige dingen die voor ons in het verschiet liggen en dit proberen we weer zo snel mogelijk achter ons te laten. De vorige keer is het allemaal weer goed gekomen en dat lukt ons nu ook weer. Blijf ons dus lekker volgen en laat zo af en toe eens van je horen.

Wat een domper.

We gingen natuurlijk super blij het weekend in en we hebben het ook alle dagen ontzettend naar onze zin gehad. Ook vandaag was het weer gezellig met Ingrid, San en de kinderen. Lekker weer naar het strandje geweest, 's avonds samen een lekkere pastasalade gegeten en natuurlijk het tweede pakje uitgepakt. Deze keer werd ik verblijd met een Tena pants, voor de momenten dat ik het niet meer droog kan houden. Rond 18.30 uur zijn we aanstalten gaan maken om de boel op te ruimen en om 19.30 uur zaten we in de auto op weg naar huis. Wat waren we in een goed humeur toen we naar huis reden, maar wat sloeg dat snel om toen we voor ons huis stonden. Want jawel, weer stond de poort open terwijl wij er zeker van waren dat we deze op slot hadden gedaan. MaJin en ik zijn in de auto blijven zitten en Igor is de plaats op gelopen om polshoogte te nemen. Al snel zag hij dat er aan de zijkant een raam openstond en via dat raam zag hij dat het raam van de net geplaatste schuifpui, zo'n 3 weken geleden vervangen als gevolg van de inbraak in februari dit jaar, ingeslagen was. Igor is gelijk teruggekomen en heeft MaJin en mij naar mijn ouders gebracht en zelf is hij teruggegaan om de schade op te nemen. Ons meisje was weer helemaal van streek en neem haar dat eens kwalijk. Al snel kregen we een telefoontje (nee, niet HET telefoontje) van Igor met de mededeling dat de schade deze keer wel mee viel. "Alleen" de laptop en de fotocamera waren weg, maar aan de rest zijn ze niet toegekomen, omdat ze waarschijnlijk zijn geschrokken van het alarm. Van ons meisje hebben ze deze keer gelukkig niets meegenomen en dat vond ze erg fijn om te horen. Natuurlijk zitten we nu wel weer met schade aan de schuifpui en de nieuwe poort, maar dat wordt allemaal wel weer geregeld. Ik heb nu wel meteen gebruik kunnen maken van mijn tweede cadeautje, want ik kan iedereen wel vertellen dat ik behoorlijk over de zeik was (excuses voor mijn taalgebruik). MaJin is vanavond bij opa en oma blijven slapen en wij hebben hier de boel weer opgeruimd. Heel het huis lag vol glas. Onbegrijpelijk dat ook weer niemand iets heeft gehoord, want het moet een knal hebben gegeven. Morgenvroeg brengen wij samen MaJin naar school, zodat we de juf kunnen vertellen wat er is gebeurd en dat ze ons meisje even in de gaten moet houden. We hebben nu al schrik als we straks naar China mogen. Ik geloof dat we nu liever zouden kiezen voor thuisbezorgen i.p.v. afhalen. In ieder geval brengen we tegen die tijd alle waardevolle spullen elders onder. PS Lieve, lieve mensen ik vind het heel vervelend om er nogmaals om te moeten vragen, maar opnieuw ben ik tal van adressen kwijtgeraakt en de tijd begint nu toch wel te dringen. Willen jullie nogmaals je adresgegevens aan ons doorgeven, zodat jullie zeker niet overgeslagen worden voor het aankomstkaartje. Ik beloof dat ik ze gelijk op het externe geheugen zet, want deze laten ze toch wel staan (en ik schrijf ze in een schrift, lekker ouderwets).

Zo lief !!!!!!!!!!

Vandaag weer zo'n prachtige dag. Vanochtend lekker op ons gemak wat aangerommeld en om 13.00 uur stonden Marcel, Karin en Fenna voor de slagboom. Eerst hebben we op de veranda wat gedronken en gegeten en daarna zijn we lekker naar het strandje gegaan. Opnieuw hebben de kids zich kostelijk vermaakt en ons zal je ook zeker niet horen klagen.

Even afkoelen

De 3 waternimfen

Een adonis die uit het water kwam lopen. Om 17.00 uur zijn we weer terug naar de caravan gegaan om aan de voorbereidingen van de bbq te beginnen. Precies om 17.30 uur werden deze voorbereidingen onderbroken en kreeg ik van Karin een tas in mijn handen geduwd. MaJin en ik mochten deze samen openmaken en toen deze open was zagen wij dat de tas helemaal gevuld was met cadeautjes. Er zat ook een kaart bij met de volgende tekst; Lieve Loutje, Nog "even" doordromen en dan weet je eindelijk wie de nieuwe man of vrouw in je leven wordt. Wij weten hoe lang dit "even"wachten nog duurt en hoe frustrerend het is om de klok vooruit te zien gaan en om 17.30 uur te constateren dat ze vandaag weer niet gebeld hebben. Daarom een pakket met bruikbare (en niet bruikbare) dingen om jou (en soms ook Ieg en Jin) de komende weken door te helpen. Je mag elke dag om 17.30 uur als K&T weer niet gebeld heeft iets uitpakken. Natuurlijk moet je ons laten weten wat je hebt uitgepakt. We hopen dat er nog een heleboel pakjes dicht blijven en dat je lekker snel gebeld wordt. XXX Kaat en Ing

Natuurlijk mocht ik gelijk het eerste pakje openmaken en daarin zat een spat waterdicht tasje, waarmee ik mijn telefoon veilig mee in de douche kan nemen. Tevens zit er een briefje en een potlood in zodat ik ook gelijk aantekeningen kan maken. Hier ben ik super blij mee. De inhoud van de tas ziet er nu nog zo uit;

Dit is toch echt te lief en te leuk. Heb ik niet de allerliefste vriendinnen die een vrouw zich wensen kan. Nou, ik vind van wel. Nogmaals super bedankt lieve schatten. Na deze leuke onderbreking zijn we lekker gaan eten en hebben we nog een hele gezellige avond gehad.

Het lijkt wel vakantie

Gisteren moest er natuurlijk gewoon weer gewerkt worden en dat ging ook een stuk ontspannender dan afgelopen dinsdag. Na het werk zijn we naar mijn ouders gereden, waar ons meisje vanwege een roostervrije dag de hele dag was geweest. We hebben daar gegeten en vervolgens zijn we vandaar uit naar de camping gereden. Toen wij bezig waren om de auto leeg te laden (en er is weer heel wat meegenomen) kwamen ook onze campingvriendjes net aan. We werden verwelkomt met een heerlijke fles rose en een lieve kaart. Ook zij leven ontzettend met ons mee en waren blij met ons goede nieuws. Vanmorgen zijn we begonnen met een ontbijtje op de veranda. Dat was voor het eerst dit seizoen. Daarna gewoon lekker in het zonnetje gezeten met een boekje terwijl MaJin zich vermaakte met haar vriendinnen. 's Middags zijn we naar het strandje gegaan waar het gezellig druk was. De meiden hebben zich prima vermaakt in het water en al snel hadden ze aansluiting met andere kinderen van de camping. Wat ons betreft was het water nog veel te koud, maar daar leken de kids geen last van te hebben.

Om 17.00 uur ben ik met mijn luie kont maar eens uit mijn strandstoeltje (gekregen met moederdag) gekomen en ben ik met MaJin naar de caravan gegaan, waar Igor al aan het eten was begonnen (ik weet het, ik bof maar met zo'n verbrand mannetje). Opnieuw hebben we heerlijk op de veranda gegeten. Na het eten zijn we even naar huis gereden om te douchen ????? Vanmorgen waren we er namelijk achter gekomen dat onze geiser het water niet meer goed verwarmt en douchen onder 30 graden vind ik niet aangenaam. Het is niet iets wat Igor direct kon verhelpen, dus dan maar even naar huis. Dat is het voordeel als je niet ver van de camping woont. Om 19.30 uur waren we alweer terug. We hadden afgesproken met MaJin dat ze vanavond op tijd naar bed zou gaan, zodat ze nog een dvd-tje mocht kijken met wat lekkers erbij. Morgen wordt het ook weer laat, want dan komen Karin , Marcel en Fenna gezellig op bezoek.

Wat een reacties !!

De vele reacties die wij deze week mochten ontvangen zijn echt overweldigend. Via deze blog maar ook via mail, sms en telefoon. En dat op het moment dat "slechts" ons dossier in Nederland is aangekomen. Wat moet dat worden als we op het punt zijn gekomen dat we elk moment HET telefoontje kunnen verwachten. Wij kunnen het in ieder geval erg waarderen, dus ga hier vooral mee door. Wel vind ik het jammer dat ik niet naar iedereen een persoonlijke reactie terug kan geven, want door de diefstal van onze laptop enkele maanden geleden ben ik ook tal van mail-adressen en blogs kwijt geraakt. Mijn excuses dus als er van mijn kant weinig reactie jullie kant opkomt. Wat ik jullie ook niet wil onthouden is de reactie van MaJin toen ze eindelijk het laatste koekje uit de mand mocht halen. Wat was ze blij.

En om het al een heel klein beetje te vieren mocht haar vriendin Laura gezellig frietjes blijven eten. Dit hebben lekker buiten gedaan en zoals je op anderstaande foto kunt zien, liep dit aardig uit de hand.

Ze hebben in ieder geval heel veel lol gehad.